بررسی فراوانی و ریسک فاکتورهای مهاجرت استنت صفراوی پلاستیکی در بیماران تحت کلانژیوپانکراتوگرافی رتروگراد آندوسکوپیک

@article{شکری2026بررسی,
  title = {{بررسی فراوانی و ریسک فاکتورهای مهاجرت استنت صفراوی پلاستیکی در بیماران تحت کلانژیوپانکراتوگرافی رتروگراد آندوسکوپیک}},
  author = {جواد شکری and محمدمعین زنگانه and کاترین بهزاد and همت قلی نیا},
  journal = {مجله دانشکده پزشکی اصفهان},
  year = {2026},
  month = aug,
  doi = {10.48305/jims.v44.i869.1192},
  url = {https://doi.org/10.48305/jims.v44.i869.1192},
  note = {CC BY-NC},
}

TY  - JOUR
TI  - بررسی فراوانی و ریسک فاکتورهای مهاجرت استنت صفراوی پلاستیکی در بیماران تحت کلانژیوپانکراتوگرافی رتروگراد آندوسکوپیک
AU  - جواد شکری
AU  - محمدمعین زنگانه
AU  - کاترین بهزاد
AU  - همت قلی نیا
PY  - 2026
DA  - 2026/08/01
JO  - مجله دانشکده پزشکی اصفهان
DO  - 10.48305/jims.v44.i869.1192
UR  - https://doi.org/10.48305/jims.v44.i869.1192
AB  - مقدمه: مهاجرت استنت صفراوی، یک عارضه پس از استنت‌گذاری با شیوع ۵ تا ۱۰ درصد می‌باشد، بنابراین تشخیص ریسک فاکتورهای آن از اهمیت بالایی برخوردار است. با توجه به کمبود مطالعه در این زمینه و نتایج ناکافی، این مطالعه به بررسی فراوانی مهاجرت استنت صفراوی و ریسک فاکتورهای آن می‌پردازد. روش‌ها: در این مطالعه‌ی گذشته‌‌نگر، 506 نفر از بیماران ERCP و استنت‌گذاری شده در سال‌های 1388 تا 1400 در بیمارستان آیت‌الله روحانی بابل مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعات دموگرافیک بیماران، یافته‌های تصویربرداری اخیر، اندیکاسیون ERCP، یافته‌های آندوسکوپیک آمپول واتر، روش کانولاسیون، یافته‌های کلانژیوگرافی و پروسیجرهای انجام شده از اطلاعات پرونده‌ها استخراج شد. سپس فراوانی مهاجرت استنت و میزان ارتباط آن با هریک از فاکتورهای ذکر شده مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها: تعداد 506 بیمار وارد مطالعه شدند. نرخ مهاجرت استنت 15/4 درصد (78 بیمار) بود. میانگین سنی بیماران با مهاجرت استنت صفراوی به طور معناداری بیشتر از بیماران بدون مهاجرت استنت صفراوی بود (0/001 > P). به جز میانگین سنی بیماران، هیچ یک از فاکتورهای جنسیت (0/256 = P)، علائم بالینی (0/05 < P)، اندیکاسیون ERCP (0/068 = P)، ضایعه امپولاری (775/0 = P)، روش کانولاسیون (0/693 = P)، تعداد و سایز سنگ صفراوی (0/05 < P) و مصرف اپیوم (0/831 = P) ارتباط معناداری با مهاجرت استنت صفراوی نداشتند. تکنیک‌های مورد استفاده در ERCP پیگیری شامل 20 (25/6 درصد) خارج سازی استنت صفراوی، 17 (21/8 درصد) تعبیه استنت صفراوی جدید، 8 (10/3 درصد) انجام اسفنکتروتومی، 19 (24/4 درصد) اتساع با بالون، 18 (23/1درصد) استفاده از بسکت جهت رفع انسداد صفراوی بوده است. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه بر اهمیت توجه به سن بیماران به عنوان یک فاکتور مهم در پیشگیری از مهاجرت استنت صفراوی تأکید دارد. همچنین، نیاز به تحقیقات بیشتر برای شناسایی سایر فاکتورهای مرتبط با مهاجرت استنت و بهبود تکنیک‌های مدیریتی وجود دارد.
SN  - 1027-7595
SN  - 1735-854X
ER  -